تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ١٢٩ - رد بر شبهه

زبان آن كه چنين نسبتى را به او مى‌دهند اعجمى (يعنى غير عربى) است.» پس گفتند كه: مردى به نام ابو فكيهه از وابستگان طايفه بنى الخضرمى كه زبانش غير عربى بود و به پيغمبر خدا ايمان آورده بود، و از اهل كتاب بود، رسول خدا را تعليم مى‌دهد!! بعضى از تفسيرها آن كس را غير از اين شخص دانسته‌اند، و به هر صورت او زبان غير عربى داشت در صورتى كه قرآن به زبان عربى آشكار و واضح نازل شده است.

وَ هذا لِسانٌ عَرَبِيٌّ مُبِينٌ‌- و اين آشكارا زبانى عربى است.»

ردّ بر شبهه‌

ترجمه هر اندازه هم كه مترجم بليغ باشد، طبيعت زبان اصلى را كه از آن ترجمه صورت گرفته است نشان مى‌دهد، زيرا كه هر لغت تعبيرى از فرهنگى است كه اين لغت وابسته به آن است، و زبان عربى قدرت آن را نداشت كه افكار داخل شده از خارج اين زبان را به دقت تعبير و بيان كند، و ترجمه هرگز نمى‌توانست با چنين وضوحى در بلاغت و نيروى نفوذ در قلب صورت بگيرد مگر اين كه مترجم توانسته باشد در فهم محتوى موضوع به صورت عميق دست يابد، و به موضوعى كه از آن تعبير مى‌كند آگاهى كامل به دست آورد، پس چگونه رسول، در صورتى كه تنها مترجم محض باشد، توانسته بود آن افكار مفصل و دقيق را از آن زبان بيگانه به صورت بسيار فصيح عربى درآورد؟! [١٠٤] و از اين گذشته، قلبى كه به خدا ايمان نداشته باشد، قدرت تعبير كردن از خدا و سخن گفتن به نام او را با وضوح و صراحت و قدرت ندارد، بدان سبب كه

/ ١٣١ إِنَّ الَّذِينَ لا يُؤْمِنُونَ بِآياتِ اللَّهِ لا يَهْدِيهِمُ اللَّهُ وَ لَهُمْ عَذابٌ أَلِيمٌ‌- كسانى كه به آيات خدا ايمان ندارند، خدا آنان را هدايت و راهنمايى نمى‌كند، و آنان را عذابى دردناك در پى است.»