دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٦٩ - ٣/ ٣ ٥ دعا بر فرزندان، كارگزاران و يارانش

گذشتم، تو خود، نگهبان آنانى و تو بر هر چيزى گواهى.

٤٣٠٦. امام على ٧ خطاب به محمّد بن حنفيّه: از خدا مى‌خواهم كه شكر و خير را بر تو الهام كند و در انجام دادن هر كار خيرى تقويتت نمايد و به رحمت خود، هر ناروايى را از تو دور سازد. درود و رحمت و بركات خدا بر تو باد!

٤٣٠٧. امام على ٧ پس از شهادت مالك اشتر: ما همه از اوييم و به سوى او بر مى‌گرديم. سپاسْ خداى جهانيان راست. بار خدايا! من آن را به حساب تو مى‌گذارم؛ چرا كه درگذشت او از مصيبت‌هاى روزگار است.

خداوند، مالك را بيامرزد! بى‌شك، او به پيمانش وفا كرد و مرگش فرارسيد و پروردگارش را ملاقات كرد. با اين حال، ما خويشتن را آماده كرده‌ايم كه بعد از مصيبت پيامبر خدا كه بزرگترين مصيبت‌ها بود، بر هر مصيبتى شكيبايى كنيم.

٤٣٠٨. امام على ٧ پس از شهادت مالك اشتر: رحمت خدا بر او باد! روزگارش را كامل كرد و مرگ را ملاقات نمود و ما از او راضى هستيم. خداوند از او راضى باشد و پاداش را براى او افزون كند و جايگاهش را نيكو سازد![١]

٤٣٠٩. امام على ٧ در يادكرد خبّاب: خدا خبّاب بن ارَت را رحمت كند! او به رغبتْ اسلام آورد، فرمانبردارانه هجرت كرد، [از بهره‌هاى دنيا] به اندازهْ بسنده نمود، از خدا خشنود بود و مجاهدانه زندگى نمود.

[١] ر. ك: ج ١٣ ص ٥٠٧( مالك اشتر).