دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٥٦٣ - ٣/ ٢ قرآنشناسى

وضعيت در بين مردم، چنين باشد كه اين يكى بگويد: «نمى‌دانم» و آن يكى بگويد: «نمى‌دانم» و آن ديگرى هم بگويد: «نمى‌دانم»، ولى على ٧ بگويد: «مى‌دانم»، من گواهى خواهم داد كه على ٧ مفسّر قرآن است و پيروى از او واجب است و پس از پيامبر خدا، حجّت خدا اوست و هر آنچه كه درباره قرآن گفته، همان، حق است.

امام صادق ٧ فرمود: «رحمت خدا بر تو باد!».

٤٩٢٢. تاريخ دمشق به نقل از ابو عبد الرحمن سُلَمى: هيچ كس را نديدم كه از على بن ابى طالب ٧ به قرائت كتاب خدا، داناتر باشد.

٤٩٢٣. المعجم الكبير به نقل از عبد اللّه بن مسعود: نزد پيامبر خدا، هفتاد سوره را خواندم و قرآن را در نزد بهترينِ انسان‌ها [يعنى‌] على بن ابى طالب ٧ ختم كردم.

٤٩٢٤. شواهد التنزيل به نقل از عبد اللّه بن مسعود: فريضه‌شناس‌ترينِ مردم مدينه و داناترينِ آنها به قرائت قرآن، على بن ابى طالب ٧ بود.

٤٩٢٥. تاريخ دمشق به نقل از ابو عبد الرحمن سُلَمى: هرگز قريشى‌اى داناتر از على بن ابى طالب ٧ به قرائت قرآن نديدم.

٤٩٢٦. شرح نهج البلاغة درباره بازگشت فنّ (علم) قرائت به امام على ٧: هر گاه به كتاب‌هاى قرائت رجوع مى‌كردم، در مى‌يافتم كه دانش همه پيشوايان قرائت قرآن، به وى باز مى‌گردد؛ افرادى همچون: ابو عمرو بن علا، عاصم بن ابى نَجود و جز اين دو؛ چون آنان به ابو عبد الرحمن سُلَمىِ قارى منتهى مى‌شوند و ابو عبد الرحمن، شاگرد على ٧ بود و قرآن را از او آموخته بود. پس اين فن نيز مثل بسيارى از فنونى كه پيش‌تر گذشت، از فنونى است كه به او بر مى‌گردد.