دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٢٩ - ٣/ ٢ ٤ فراوانى نماز و روزهاش

٤٢٤٦. المناقب، ابن شهر آشوب به نقل از سليمان بن مُغَيره، از مادرش: از امّ سعيد (كنيز على ٧) از نماز على ٧ در ماه رمضان پرسيدم. گفت: رمضان و شوّال، يك‌سان بود. تمام شب را شب‌زنده‌دارى مى‌كرد.

٤٢٤٧. سنن الترمذى به نقل از جميع بن عمير تيمى: همراه عمّه‌ام نزد عايشه رفتيم. از وى پرسيده شد: چه كسى در نزد پيامبر خدا محبوب‌تر بود؟ گفت: فاطمه. گفته شد: از بينِ مردان؟ گفت: شوهرش (على ٧). تا آن‌جا كه من مى‌دانم، او پُر روزه و پُر نماز بود.

٤٢٤٨. كفاية الطالب به نقل از اسود بن يزيد: على ٧ نصف سال را روزه مى‌گرفت.

٤٢٤٩. امام صادق ٧: امير مؤمنان نزد خانواده‌اش مى‌آمد و مى‌فرمود: «چيزى داريد؟ اگر نيست، روزه مى‌گيرم». اگر چيزى [براى خوردن‌] داشتند، نزدش مى‌آوردند، وگرنه، روزه مى‌گرفت.

٤٢٥٠. شرح نهج البلاغة در بيان فضايل على ٧: امّا در عبادت، عابدترينِ مردم و روزه‌گيرترين و نمازگزارترينِ آنان بود. مردم، نماز شب، پيگيرى برنامه عبادت شبانه و نافله شب را از او ياد گرفتند.

چه گمان مى‌برى درباره كسى كه از شدّت پيگيرى برنامه شبانه عبادتش در ليلة الهرير در صفّين [نيز] سجاده‌اش پهن بود؟! او نماز مى‌خوانْد و دعا مى‌كرد، در حالى كه تيرها پيش پايش مى‌افتادند و از چپ و راستِ گوشش مى‌گذشتند و باعث ترسش نشدند و تا از وظيفه عبادى‌اش فارغ نشد، برنخاست.

و گمان تو نسبت به مردى كه پيشانى او به خاطر سجده‌هاى طولانى چون زانوى شتر، پينه بسته بود، چيست؟!