دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٢٦٧ - ٣/ ٣ ١٥ گوناگون

٤٤٨٤. امام على ٧ در حكمت‌هاى منسوب به ايشان: خداى من! چگونه خوش گمان نباشم، و حالْ آن كه بخشش از تو نيكوست؟ خداى من! اگر به عدل خود با ما رفتار كنى، هيچ حَسَنه‌اى براى ما باقى نخواهد مانْد، و اگر فضل خود را شامل حال ما كنى، هيچ بدى‌اى از ما باقى نخواهد ماند.

٤٤٨٥. امام على ٧ در حكمت‌هاى منسوب به ايشان: مرا از هرچه جز آن هدفى كه برايش آفريدى‌ام، فراغت بخش، و به آنچه خود برايم متكفّل شده‌اى، مشغول مساز. مرا محروم مكن، در حالى‌كه از تو درخواست دارم، و عذابم مده، در حالى‌كه از تو آمرزش مى‌طلبم.

٤٤٨٦. امام على ٧: خداى من! اگر مرا به اسلامْ هدايت نمى‌كردى، هدايت نمى‌شدم، و اگر ايمان به خودت را روزىِ من نمى‌ساختى، به تو ايمان نمى‌آوردم، و اگر زبانم را به دعايت گويا نمى‌ساختى، دعايت نمى‌كردم، و اگر شيرينى شناختت را به من نمى‌چشاندى، تو را نمى‌شناختم، و اگر شدّت مجازاتت را برايم بيان نمى‌كردى، به تو پناه نمى‌جُستم.

٤٤٨٧. امام على ٧: خداى من! به عزّت و جلالت سوگند، تو را چنان دوست مى‌دارم كه شيرينى آن در دلم استقرار يافته است. در دل يكتا پرستانت هرگز چنين انديشه‌اى تحقّق نمى‌يابد كه تو دوستدارت را دشمن بدارى.

٤٤٨٨. امام على ٧: خداى من! اگر گناهان من بين آسمان و زمينْ را پر كند، [آن سان‌] كه [از سويى‌] ستارگان را بشكافد و [از سوى ديگر] به عمق زمين رسد، هرگز نا اميدى، مرا از توقّع بخشش تو باز نمى‌دارد، و يأس، مرا از دستيابى به خشنودى‌ات منع نمى‌كند.

خداى من! با دعايى كه مرا آموزش دادى، تو را خواندم. پس مرا از پاداشى كه به من وعده داده‌اى، محروم مساز. از جمله نعمت‌ها آن است كه مرا به نيك دعا كردن به درگاهت راهنمايى كردى، و تمام كردن اين نعمت به آن است كه پاداش پسنديده‌ات را شامل حالم سازى.