دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ١٧٧ - ه روز جمعه

كه فرمان به اطاعتشان دادى و حقّ آنها و دوستى‌شان را بر ما واجب گردانيدى.

بارخدايا! از تو درخواست مى‌كنم؛ همچون كسى كه از انتقامت بيم دارد و از كيفرت برحذر است؛ همچون كسى كه از تو به تو پناه مى‌جويد و جز تو، كسى را پناه براى نيازش نمى‌يابد، و براى ترسش امانى جز آستان تو ندارد.

مهلت دادن تو بر من، على‌رغم درازاى نافرمانى من نسبت به تو مرا به سويت روانه كرده است، و گرچه گناهان بر من پيشى گرفته‌اند و بين من و تو جدايى افكنده‌اند، چون تو تكيه‌گاه هر تكيه‌جو و كمين هر كمين‌خواهى، بخشش‌ها از تو چيزى كم نمى‌كند و درخواست‌ها تو را به خشم نمى‌آورد. بخشش‌هاى زياد و نعمت‌هاى بزرگ، از آنِ توست.

اى آن كه گنجينه‌اش كم نمى‌شود، فرمانروايى‌اش پايان نمى‌يابد، ديده‌ها او را نمى‌بينند و حركت و سكونى از او دور نمى‌ماند! هميشه بوده‌اى و خواهى بود. هيچ پوشيده‌اى در دل زمين و آسمان و پنهان در ژرفناىِ چيزى، از تو نهان نمى‌ماند، روزىِ همه را برعهده گرفته‌اى اى رزّاق و از اين كه صفت‌ها تو را در دسترس [انديشه‌ها] قرار دهند، مبرّايى، و از اين كه دگرگونى كلمات بر تو احاطه پيدا كنند، فراترى.

به وجود آمده نيستى تا از حالتى به حالت ديگر منتقل شوى؛ بلكه تو فرد اوّل و آخر و داراى عزّت چيره‌اى. بسيارْ عطا و فراوانْ نعمتى و براى گذشت و بخشودن كسى كه ستم كرده و بد نموده است، شايسته‌ترينى. به هر زبانى تمجيد مى‌شوى و در سختى‌ها بر تو تكيه مى‌شود. پس سپاس و مجد، از آنِ توست؛ چرا كه تو مالك هميشگى و پروردگار سرمدى هستى.

آفرينش آفريده‌ها را استوار ساختى، و به لطف تقديرت، آن را محكم كردى. تو در بلند مرتبگى، برتر از آنى كه آثار تغيير، در تو كارآ باشد و يا به حالتى درآيى كه‌