اى آن‌كه اميد مى‌آموزد به آنان كه چشم اميد به تو دوخته‌اند، و آن‌گاه كه غم بيمناكى را از آنان مى‌زدايد! مرا از كار خير، محروم مكن و از من محافظت كن چونان محافظت كردن از كسى كه راه چاره از او سلب شده است. چه‌سان خوارىِ ندارى دامنگير اميدواران به تو شود، حال آن كه تو بى‌نياز از زيان به گنهكارانى.

خداى من! هر شيرينى‌اى پايان‌پذير است، جز شيرينى ايمان كه با اتّصال به تو، هر آن، فزونى مى‌يابد. خداى من! دل من، اميدش را به سوى تو گسترانيده، اينك تو از شيرينى اميد گسترده به دست خويش، رسيدن به آرزويش را به وى بچشان كه تو بر هر چيزى توانايى.

خداى من! از تو، همچون كسى كه به كُنه معرفتت رسيده، هر خيرى را كه سزاوار است مؤمنى انجام دهد، خواستارم، و از هر بدى و فتنه‌اى كه دوستانت را از آن پناه‌داده‌اى، به تو پناه مى‌جويم، كه تو بر هر چيزى توانايى.

خداى من! همانند درخواست بينوايى درخواست مى‌كنم كه در اميدش سردرگم است و هيچ پناهگاه و تكيه‌گاهى نمى‌يابد كه با آن، به تو پيوند خورد و بر تو دليل به پا دارد، جز خود تو و اركان تو و مقامات تو كه از تو خالى نيستند.

از تو مى‌خواهم به حقّ نامى از تو كه به آن بر اولياى خاص خود جلوه كردى [و در اثر آن جلوه‌] آنان، يكتايى تو را شهود كردند و به معرفت [حقيقى‌] تو رسيدند و به حقيقتت تو را عبادت نمودند كه: خودت را به من بشناسان تا برپايه حقيقت ايمانِ به تو، به ربوبيّتت اقرار كنم، و مرا از آنانى قرار مده كه نام را بدون معنا مى‌پرستند، و با نگاهى از نگرش‌هاى خود به من بنگر كه دلم را به معرفتِ ويژه خود و شناخت اولياىِ خود، نورانى كنى كه تو بر هر چيزى توانايى.

ب راهنمايى به مصلحت‌ها

٤٣٣٢. امام على ٧: بار خدايا! تو بيش از هر كس مايه آرامش دوستان خود هستى و براى آنان كه بر تو توكل كنند از همه كارسازترى. آنان را در نهانشان مى‌بينى و بر درونشان، آگاهى دارى و نهايتِ نگرششان را مى‌دانى. پس رازهاى آنان بر تو آشكار است و دل‌هايشان داغ تو دارد. اگر غربت آنان را به وحشت اندازد، ياد تو آنان را آرامش مى‌دهد و اگر گرفتارى‌ها بر آنان سرازير گردد، به تو پناه مى‌برند؛ چون مى‌دانند كه زمام كارها به دست توست و منشأ آنها از قضاى توست.