دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٥٥٥ - ٣/ ٢ قرآنشناسى

٤٩٠٧. امام على ٧: هيچ آيه‌اى، نه در شب و نه در روز، نه در آسمان و نه در زمين، نه درباره دنيا و نه درباره آخرت، نه درباره بهشت و نه درباره دوزخ، نه در صحرا و نه در كوه، نه در روشنايى و نه در تاريكى بر ايشان (پيامبر ٦) نازل نشد، مگر آن كه مرا به خواندن آن وا داشت و آن را بر من املا كرد و من به دستِ خويش آن را نوشتم و تأويل و تفسير، ناسخ و منسوخ، محكم و متشابه، خاص و عامّ آن، و جاى نزول و علّت نزول آن را تا روز قيامت، به من آموخت.

٤٩٠٨. امام على ٧: هيچ آيه‌اى در قرآن نيست، مگر آن كه من آن را بر پيامبر خدا خوانده‌ام و او معناى آن را به من آموخته است.

٤٩٠٩. امام على ٧: هيچ آيه‌اى از قرآن را خداوند بر پيامبرش نازل نكرد، مگر آن كه من آن را گِرد آوردم، و هيچ آيه‌اى از آن نيست، مگر آن كه پيامبر خدا مرا به خواندن آن وا داشته و تأويلش را به من آموخته است.

٤٩١٠. امام صادق ٧ به نقل از على ٧: «از من درباره كتاب خداوند عز و جل بپرسيد. سوگند به خدا كه هيچ آيه‌اى از آن، در روز يا در شب، به هنگام حركت يا هنگام ايستادن، نازل نشده است، مگر آن كه پيامبر خدا، مرا به خواندن آن وا داشته و تأويل آن را به من آموخته است».

ابن كوّاء پرسيد: اى امير مؤمنان! در آيه‌هايى كه بر وى (پيامبر ٦) نازل شده و تو همراهش نبودى، چگونه است؟

فرمود: «پيامبر خدا، هر آنچه را از قرآن كه در نبودِ من بر وى نازل مى‌شد، براى من نگه مى‌داشت تا بيايم و مرا به خواندن آن، وا مى‌داشت و مى‌فرمود:" اى على! پس از رفتن تو، اين آيه و اين آيه بر من نازل شده و معناى آن، چنين و چنان است" و تنزيل و تأويل آن را به من مى‌آموخت».