دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٥٥٧ - ٣/ ٢ قرآنشناسى

٤٩١١. امام على ٧: خداوند عز و جل از بين ياران محمّد ٦ مرا به دانستن ناسخ و منسوخ، محكم و متشابه، و خاص و عام [قرآن‌]، ويژه ساخت و اين از چيزهايى است كه خداوند با آن، بر من و پيامبر خدا منّت نهاد.

٤٩١٢. امام على ٧: اين، قرآن است. آن را به سخن گفتن فرا خوانيد؛ ولى هرگز براى شما سخن نخواهد گفت. من از آن به شما خبر مى‌دهم: دانش آنچه گذشته و دانش آنچه تا روز رستاخيز، خواهد آمد، و حكم آنچه در بين شماست، و بيان آنچه درباره آن اختلاف مى‌كنيد، در آن هست. اگر آن را از من بپرسيد، به شما مى‌آموزم.

٤٩١٣. امام على ٧: اين، قرآن است. آن را به سخن گفتن فرا خوانيد؛ ولى هرگز سخن نخواهد گفت. امّا من از آن به شما خبر خواهم داد: آگاه باشيد كه در آن، دانش آينده، گزارش گذشته، داروى درد شما و نظم بين شما هست.

٤٩١٤. امام صادق ٧: خداوند، تنزيل و تأويل قرآن را به پيامبرش آموخت و پيامبر خدا، على ٧ را آموزش داد. سوگند به خدا كه او (على ٧) نيز ما را آموزش داد.

٤٩١٥. امام على ٧: اگر مى‌خواستم، سوره فاتحه را [به اندازه‌] هفتاد بار شتر تفسير مى‌كردم.

٤٩١٦. ينابيع المودّة به نقل از ابن عبّاس: در شبى مهتابى، پس از [نماز] عشا، امام على ٧ دست مرا گرفت و به سوى بقيع بُرد و فرمود: «اى عبد اللّه! بخوان» و من خواندم: «بسم اللّه الرحمن الرحيم» و او درباره اسرار باى «بسم اللّه» تا طلوع فجر برايم سخن گفت.