دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٥٤٥ - ٢/ ٩ فراگيرندگانى براى دانش خود نيافت

شبى ظلمانى بود. با خود گفتم: مولاى خود را كه دشمنان بسيارى دارد رها كردى، چه عذرى نزد خدا و پيامبر خدا براى خود دارى؟ سوگند به خدا، در پى‌اش خواهم رفت و از وى، خبر خواهم گرفت؛ گرچه با فرمانش مخالفت كرده باشم.

در پى‌اش به راه افتادم. ديدم كه تا نيم‌تنه، سر را در چاه فرو برده و با چاه، سخن مى‌گويد و از چاه، پاسخ مى‌شنود. بودن مرا حس كرد و به سوى من توجّه كرد و فرمود: «كيستى؟».

گفتم: ميثم.

فرمود: «ميثم! مگر به تو دستور ندادم كه از آن خط، عبور نكنى؟».

گفتم: اى مولاى من! از دشمنان، بر تو ترسيدم و دلم طاقت نياورد.

فرمود: «آيا از آنچه گفتم، چيزى شنيدى؟».

گفتم: نه، اى مولاى من!

فرمود: «اى ميثم!