دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٤٥٧ - ٥/ ٨ شدت ترس دشمنان از او

در حالى‌كه دست راست او، همچنان خالى بود و به دنبال كسان ديگرى بود كه مى‌خواست هلاك كند!

٤٧٣٨. رسائل الجاحظ: گفتند: در بين ياران شجاع پيامبر ٦ كسى كه به اندازه على ٧ دشمنان به دستش كشته شده باشند، نمى‌شناسيم و هيچ كس نيست كه رؤسا، بزرگان، فرماندهان و رهبران را، به اندازه‌اى كه توسط على بن ابى طالب ٧ كشته شده‌اند، كشته باشد. كشتن يك رئيس گرچه وى از بعضى سواركاران در شجاعتْ پايين‌تر باشد، كار سخت‌ترى است. چون كشتن يك رئيس، براى مسلمانانْ سخت‌تر و كارسازتر از كشتن جنگجويى است كه از رئيس، قوى‌تر باشد، و على ٧ كسى است كه هم رئيسان و هم دليران را به قتل رسانده است.

او شگفتى ديگرى هم دارد كه با همه فراوانى آنهايى كه كشت و آنهايى كه به مَصافشان رفت و آنهايى كه از دم شمشير گذرانْد، هرگز كسى را مجروح نكرد و به كسى ضربه نزد، مگر اين كه كشته شد.

٥/ ٨

شدّت ترس دشمنان از او

٤٧٣٩. المناقب، ابن شهر آشوب درباره‌امام على ٧: كافران او را «مرگ سرخ» مى‌ناميدند. روز بدر، او را به خاطر عظمت درگيرى او و شكست دادن دشمن چنين ناميدند.

٤٧٤٠. محاضرات الادباء: قريش، هرگاه اميرمؤمنان را در جمع جنگجويان مى‌ديدند، از ترس او به يكديگر وصيّت مى‌كردند. كسى او را در حالى كه سپاه را مى‌شكافت، ديد و گفت: فهميدم كه مَلَك الموت در همان سمتى است كه على در آن سمت است!