دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٣٦٥ - ٣/ ٦ ٢ صدقههاى على

بود كه على ٧ به آنان بخشيده بود و همه مِلك، در دست آنان بود تا آن كه حمزة بن حسن، عليه آنان اقامه دعوا كرد و نصف آن را باز پس گرفت. وى در حرّة الرجلاء، وادى ديگرى داشت كه به آن «بيضاء» مى‌گفتند و داراى مزارع و قسمتى خاكى بود و از جمله موقوفات اوست.

وى در حرة الرجلاء، چهار عدد چاه داشت كه به آنها «ذات كمات»، «ذوات العشراء»، «قعين»، «معيد» و «رعوان» مى‌گفتند و همه، جزو موقوفه‌هاى وى بود.

در ناحيه فدك‌[١]، در «زُرنوق»[٢] سرزمينى سنگلاخ بود كه به آن، «رعيّه» مى‌گفتند و داراى نخل بود و جريان آب ضعيفى داشت كه با دلو و چرخ، خارج مى‌شد و از جمله موقوفات او بود.

وى در منطقه فدك، زمينى داشت كه به آن، «اسحن» مى‌گفتند و بنى فزاره بر آن، ادّعاى مالكيّت و سكونت داشتند و اكنون، جزو موقوفه‌ها و در دست متولّيان موقوفات است.

وى در فدك در قسمت بالاى حرّة الرجلاء، مِلكى داشت كه به آن «قصيبه» مى‌گفتند و عبد اللّه بن حسن بن حسن با بنى عمير، از آزادشدگان عبد اللّه بن جعفر بن ابى طالب، قرارداد بست كه اگر محصول آن بر پايه (پيمانه) صاع نخستين، سى صاع شد، سهم وقف، يك سوم باشد و اگر بنى عمير منقرض شدند، ملك به موقوفه برگردد و اكنون هم ملك به همين روش، در دست متولّيان موقوفه‌هاست.

٤٦٠٨. الكافى به نقل از عبد الرحمن بن حَجّاج: ابو الحسن موسى بن جعفر ٨ متن وصيّت على ٧ را به سوى من فرستاد و مضمون آن، به اين شرح‌بود:

«به نام خداوند بخشنده مهربان. اين، وصيّت و حكم بنده خدا، على بن ابى طالب است در اموال خود، به خاطر خدا و براى آن كه مرا در مقابل آن، در بهشت‌

[١] آبادى‌اى است در حجاز، به فاصله دو روز( و يا سه روز) راه از مدينه كه خداوند، آن را در سال هفتم هجرت به پيامبر خدا بخشيد( معجم البلدان: ج ٤ ص ٢٣٨).

[٢] نام سرزمين و آبادى‌اى در يمامه كه آب‌ها و كشتزارهاى فراوان دارد( معجم البلدان: ج ٣ ص ١٣٩).