دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٢٩٣ - ٣/ ٥ ١ همسنگ كردن خويش با ناتوانترينها

٣/ ٥

پيشواى مستضعفان‌

٣/١-٥

همسنگ كردن خويش با ناتوان‌ترين‌ها

٤٥٠٣. امام على ٧: خداوند، مرا پيشواى بندگانش قرار داده است و بر من واجب كرده كه خودم، خوردنم، نوشيدنم و پوششم را به قدر ناتوان‌ترينِ مردم قرار دهم تا ندار به نادارى‌ام اقتدا كند و ثروت ثروتمند، او را سركش نسازد.

٤٥٠٤. الكافى به نقل از صالح بن ابى حمّاد و احمد بن محمّد و ديگران، درباره امام على ٧ در جريان انتقاد ايشان از عاصم بن زياد، كه لباس درشت پوشيده و از اجتماع، دورى گزيده بود و برادرش ربيع بن زياد، شكايت او را نزد على ٧ برده بود كه به خاطر اين رفتار، خانواده‌اش را غمگين و فرزندانش را محزون ساخته است: [فرمود:] «عاصم بن زياد را نزد من بياوريد».

او را آوردند. هنگامى كه او را ديد، با او ترش‌رويى كرد و به وى فرمود: «از خانواده‌ات شرم نمى‌كنى؟ به فرزندانت رحم نمى‌كنى؟ آيا مى‌پندارى كه خداوند، پاكى‌ها را براى تو حلال شمرده، ولى از اين كه از آنها استفاده كنى، ناخشنود است؟! تو نزد خداوند، كوچك‌تر از اين هستى.

آيا خداوند نمى‌گويد: «و زمين را براى مردم نهاد. در آن، ميوه است و نخل‌ها با خوشه‌هاى غلاف‌دار»؟ آيا خداوند نمى‌گويد: «دو دريا را [به گونه‌اى‌] روان كرد [كه‌] با هم برخورد كنند. ميان آن دو، حدّ فاصلى است كه به هم تجاوز نمى‌كنند» تا آن‌جا كه مى‌گويد: «از هر دو [دريا] مرواريد و مرجان برآيد»؟

به خدا سوگند، به كار بردن عملى نعمت‌هاى خداوند، پيش او محبوب‌تر از به كار بردن زبانى آنها است و خداوند متعال مى‌فرمايد: «و از نعمت پروردگار خويش [با مردم‌] سخن گوى»».

عاصم گفت: اى امير مؤمنان! پس چرا تو در غذا خوردنت، به غذاى دشوارخوار و در لباس پوشيدنت، به لباس خشنْ بسنده كرده‌اى؟