دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٢٨٣ - ٣/ ٣ ١٥ گوناگون

شنيدند، پس بهره بردند؛ و مجرمان، عظمت گذشت تو را شنيدند و طمع كردند، به گونه‌اى كه گروه گروه، بندگان گناهكارت، در درگاهت ازدحام كردند و هر كدام از آنان در شهرهايت ناليدند و ضجّه كردند و هر يك، آرزويى دارند كه آرزومند را به درگاهت كشانده و تو درخواست‌شونده‌اى هستى كه در پيشگاهش چهره درخواست‌كنندگان سياه نمى‌شود.

پس بر محمّد، پيامبرت و خاندانش درود فرست، و با من آن گونه كه شايسته توست، رفتار كن، كه تو شنونده دعايى».

آن‌گاه، دعايش را آهسته خواند، سجده كرد و صورت خود را بر زمين گذاشت و يكصد بار گفت: «العفو! العفو!»

٤٤٩٥. امام على ٧ به هنگام نهادن مُرده در قبر: به نام خدا و بر دين پيامبر خدا. بار خدايا! قبرش را وسيع ساز، آن را برايش نورانى گردان، او را به پيامبرش ملحق كن و از او خشنود و غير خشمگين باش.

٤٤٩٦. امام على ٧ بر سر جنازه: بار خدايا! بر زندگان و مردگانمان ببخش، دل‌هايمان را پيوند ده، روابط ميان ما را اصلاح فرما، و ما را با خوبان همدل ساز. بار خدايا! بر او ببخش. بار خدايا! او را رحمت كن. بار خدايا! او را به بهتر از آنچه در آن بود، برگردان. بار خدايا! گذشتِ تو! بار خدايا! گذشتِ تو!

٤٤٩٧. امام على ٧ به هنگام نهادن ابن مُكفَّف در قبر: بار خدايا! بنده‌ات و پسر بنده‌ات، به درگاه تو آمده است و تو بهترين كسى هستى كه بر او بار مى‌يابند. بار خدايا! قبرش را گسترده ساز و گناهش را ببخش. ما جز خوبى از او نمى‌دانيم و تو به او داناترى.

٤٤٩٨. امام على ٧ به اهل قبور: «بر شما درود باد، اى مردمانِ ديار وحشت و جايگاه متروك، از ميان زنان و مردان مؤمن و مردان و زنان مسلمان! شما بر ما پيشى گرفته‌