دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٢٤١ - ب به هنگام جنگ

آن‌گاه، مَركبش را رو به قبله مى‌كرد و دست‌هاى خود را سوى آسمان مى‌گرفت و مى‌گفت: «بار خدايا! به سوى تو گام‌ها حركت كرد، دل‌ها كِشانده شد، دست‌ها بلند گرديد، و ديده‌ها دوخته شد. از غيبت پيامبرمان‌و فراوانى دشمنانمان و از هم‌گسستگى خواسته‌هايمان به تو شكايت مى‌آوريم. «پروردگار ما! بين ما و بين قوم ما به حق، گشايش نما كه تو بهترينِ گشايشگرانى». به بركت خدا حركت كنيد».

ب- به هنگام جنگ‌

٤٤٥٨. امام صادق ٧: امير مؤمنان، هرگاه تصميم به جنگ مى‌گرفت، اين دعاها را مى‌خواند: «بار خدايا! تو راهى از راه‌هايت را اعلام داشتى، و خشنودى خود را در آن قرار دادى، و دوستان خود را بدان خواندى، و آن را پُر اجرترين راه در پيش خود، و با ارزش‌ترين فرجام در نزد خود، و دوست‌داشتنى‌ترين روش از نظر خود، قرار دادى و آن‌گاه، در اين راه، جان و مال مؤمنان را به بهاى بهشت، براى آنان خريدى، كه در راه خدا مى‌جنگند و مى‌كشند و كشته مى‌شوند.

بر پايه وعده حقّت، مرا هم از جمله كسانى قرار ده كه جان خود را به تو مى‌فروشند و آن‌گاه به پيمانى كه با تو بسته‌اند، پايبند مى‌مانند. نه آن را مى‌شكنند و نه عهدى را نقض مى‌كنند، و نه آن را تغيير مى‌دهند؛ بلكه براى محبّت تو آن را اجابت مى‌كنند و بدان، به سوى تو تقرّب مى‌جويند.

آن [جانبازى‌] را پايان كار من قرار ده و پايان عمرم را در آن قرار ده و آن را براى من، ميدانى قرار ده كه موجب خشنودى تو باشد و خطاهاى مرا، به خاطر آن فرو ريزى، و مرا به وسيله دشمنان و گنهكاران در زمره آن دسته از زندگانى قرار ده كه روزى مى‌خورند،[١] در زير بيرق حق و پرچم هدايت، در حالى كه براى پيروزى گام برمى‌دارند، بدون آن كه پشت كنند و يا ترديدى ايجاد كنند.

بار خدايا! در اين هنگام، از ترس در مواقع ترسناك و از ناتوانى در مقابل دليران، و از گناهى كه نابودكننده اعمال است، به تو پناه مى‌برم، كه مبادا به خاطر شك، باز مانم‌

[١] اشاره دارد به آيه ١٦٩ سوره آل عمران.