دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٢١٧ - الف در پى هر نماز واجب

٤٤٤٣. امام على ٧ در پى هر نمازى: خداى من! اين، نماز من است كه آن را به جا آوردم، نه براى نيازمندى تو به آن و رغبت تو در آن؛ [بلكه‌] تنها براى بزرگداشت، فرمانبرى و اجابت تو در آنچه كه مرا بدان امر كرده‌اى.

خداى من! اگر در نيّت، قيام، قرائت، ركوع و يا سجود آن، نقص و يا خللى وجود دارد، مرا بدان مگير، و با پذيرش و بخشش بر من منّت نِه، به [حقّ‌] رحمتت، اى مهربان‌ترينِ مهربانان!

٤٤٤٤. الأمالى، مفيد به نقل از محمّد بن حنفيّه: هنگامى كه على بن ابى طالب ٧ دور خانه كعبه طواف مى‌كرد، مردى‌[١] را ديد كه به پرده كعبه چنگ افكنده و مى‌گويد: اى آن كه شنيدن سخنى، او را از شنيدن سخن ديگرى باز نمى‌دارد! اى آن كه درخواست‌كنندگان، او را به اشتباه نمى‌افكنند! اى آن كه اصرارِ اصراركنندگان، او را خسته نمى‌سازد! به من خُنَكاىِ گذشت خود و شيرينى رحمتت را بچشان.

اميرمؤمنان فرمود: «اين دعاى توست؟».

مرد به وى گفت: آيا شنيدى؟

فرمود: «آرى» و افزود: «در پى هر نمازى آن را بخوان. به خدا سوگند، هيچ مؤمنى در پىِ نمازش اين دعا را نمى‌خواند، مگر آن كه خداوند، گناهان او را مى‌بخشد، گرچه به شمارِ ستارگان و قطرات باران آسمان و ريگ‌ها و ذرات خاك زمين باشد».[٢]

٤٤٤٥. امام على ٧ در پى هر نمازى: بار خدايا! بر من ببخش هر آنچه را كه پيش‌

[١] در دنباله روايت، تصريح شده است كه آن مرد، خضر ٧ بود.

[٢] بديهى است كه شرط اصلى مغفرت الهى توبه حقيقى است و مقصود اين نيست كه هر كس هر چه گناه مى‌خواهد، انجام دهد و با خواندن الفاظ اين دعا بعد از نمازها مشمول رحمت خداوند متعال مى‌گردد.( م)