خداى من! سوگند به خودت، بر توست كه مرا به جايگاه اهل اطاعتت و جايگاه شايسته‌اى از خشنودى‌ات ملحق كنى؛ چرا كه من خود نمى‌توانم زيانى را برطرف كنم و يا نفعى را به سوى خود جلب كنم.

خداى من! بنده ضعيف و گناهكار و بنده عيبدار تو ام. مرا از آنانى قرار مده كه از ايشان روى گردانده‌اى و اشتباهاتشان آنها را از گذشت تو محروم ساخته است.

خداى من! مرا به كمال جدايى از غير خود عنايت كن، و ديده دل‌هاى ما را به نور نگريستن به سوى خودت روشنى بخش، تا ديده دل‌ها، حجاب‌هاى نور را بشكافد و به معدن عظمتت متّصل گردد، و روح‌هايمان به عزّت مقدّس تو بياويزند.

خداى من! مرا از كسانى قرار ده كه آنها را خوانده‌اى و پاسخ داده‌اند و به ايشان توجّه كرده‌اى و در برابر شكوهت بيهوش گشته‌اند، و با آنان به خفا راز گفته‌اى و آنان در آشكارا عمل كرده‌اند.

خداى من! انبوه نااميدى‌ها را بر خوش‌گمانى خودم مسلّط نمى‌كنم، و اميدم را از كرامت‌هاى زيبايت نمى‌بُرم.

خداى من! اگر خطاها مرا در نزدت حقير كرده‌اند، به حقّ توكّل نيكويى كه به تو دارم، از من درگذر.

خداى من! اگر گناهانم مرا از [دستيابى به‌] لطف‌هاى بزرگت فرو كشيده‌اند، يقينم به بزرگى مهرت مرا بيدار كرده است.

خداى من! اگر غفلتْ مرا از آماده شدن براى ديدارت باز داشته است، معرفتِ عظمت نعمت‌هايت مرا بيدار كرده است.

خداى من! اگر كيفر بزرگت مرا به دوزخ مى‌خوانَد، فراوانى پاداشت مرا به جنّت مى‌خوانَد.

خداى من! از تو درخواست مى‌كنم، در پيشگاه تو زارى مى‌كنم و به تو اميد مى‌بَرم و از تو مى‌خواهم كه بر محمّد و خاندان محمّد، درود فرستى و مرا از كسانى قرار دهى كه همواره تو را ياد مى‌كنند و پيمانت را نمى‌شكنند و از شكرت غافل نيستند و فرمانت را سبُك نمى‌شمارند.

خداى من! مرا به نور عزّت پرسرور خود، ملحق كن تا عارف به تو گردم و از غير تو روى بگردانم و از تو بيمناك و مراقب خواست تو باشم. اى صاحب شكوه و بخشندگى! درود خدا و سلامِ فراوان وى بر محمّد، پيامبر خدا و خاندان پاكش باد!