خداى من! گويى در پيشگاهت ايستاده‌ام و توكّل نيكويم به تو، بر من سايه افكنده است و تو آنچه را كه شايسته توست، انجام مى‌دهى و مرا در گذشت خود فرو برده‌اى.

خداى من! اگر از من درگذرى، چه كسى شايسته‌تر از تو براى اين كار است؟ و اگر مرگم نزديك شده است و كردارم مرا به تو نزديك نساخته است، اقرار به گناه را وسيله‌اى به سوى تو قرار داده‌ام.

خداى من! در توجّه به خويش بر خود ستم كردم و اگر مرا نيامرزى، پس واى بر من!

خداى من! در طول زندگى‌ام همواره به من نيكى كردى. پس نيكى خود را به هنگام مرگم از من قطع مكن.

خداى من! چگونه از نگاه نيكوى تو پس از مرگم نااميد شوم، حالْ آن كه در زندگى‌ام، جز نيكى به من نكردى؟

خداى من! كارهاى مرا آن گونه كه شايسته توست، سرپرستى كن و به فضل خود، بر گنهكارى كه نادانى او را فراگرفته، توجّه فرما.

خداى من! گناهانى را در دنيا براى من پوشيده داشتى كه من به پوشيده داشتن آنها در آخرتْ نيازمندترم، خدايا! تو بر من نيكى كردى كه آنها را بر هيچ‌يك از بندگان صالحت آشكار نكردى. پس در روز قيامت، در برابر همه مردم، مرا رسوا مساز.

خداى من! گشاده‌دستىِ تو اميد مرا گسترش داده، و گذشت تو برتر از عمل من است.

خداى من! در روزى كه بين بندگانت داورى مى‌كنى، مرا با ديدارت شادمان ساز.

خداى من! عذرخواهى من به درگاهت، عذرخواهى كسى است كه از پذيرش عذرش بى‌نياز نيست. پس عذرم را بپذير، اى كريم‌ترين كسى كه گنهكاران در نزدش عذرخواهى مى‌كنند!

خداى من! حاجتم را رد مكن و اميدم را نااميد مكن، و اميد و آرزويم را از خودت قطع مفرما.

خداى من! اگر مى‌خواستى خوارم كنى، هدايتم نمى‌كردى، و اگر مى‌خواستى رسوايم سازى، آسودگى‌ام نمى‌بخشيدى.

خداى من! به تو چنين گمانى نمى‌برم كه حاجتى را كه عمرم را در طلب آن سپرى كرده‌ام، رد كنى.

خداى من! سپاسِ همواره و همواره، هميشه و بى‌پايان، فزونى يابنده و كاستى‌ناپذير، از آنِ توست، همان‌گونه كه دوست دارى و خشنودى.

خداى من! اگر به جرمم مرا بگيرى، به عفوت تو را مى‌گيرم، و اگر به گناهانم مرا بگيرى،