دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ١٠١ - ز عزت و بىنيازى

ز عزّت و بى‌نيازى‌

٤٣٤٤. امام على ٧: بار خدايا! به توانگرى آبرويم را حفظ كن و به تنگ‌دستى حرمتم را ضايع مگردان تا از روزى‌خوارانت روزى خواهم و از آفريدگان بد كردارت مهربانى بجويم و به ستايش كسانى كه به من مى‌بخشند، گرفتار شوم و به نكوهش آنانى كه چيزى به من نمى‌دهند، فريفته شوم، حال آن كه در وراى همه، صاحب اختيار بخشش يا منع، تويى، و تو بر هر چيزى توانايى.

٤٣٤٥. امام على ٧ در دعايى كه بسيار آن را مى‌خوانْد: سپاسْ خدايى را سزاست كه مرا مُرده يا بيمار، به صبح درنياورد، رگ‌هايم را به ناخوشى گرفتار نساخت، به خاطر بدترين رفتارهايم مؤاخذه‌ام نكرد، و مرا بى‌پشت نگردانْد، و از دين برگشته نگردانيد، و منكر پروردگارم قرار نداد، نه از ايمان به وحشتم افكند، نه آشفته خِرَدم گردانْد، و نه گرفتار عذاب‌هاى ملّت‌هاى پيشينم ساخت.

[بار خدايا!] بنده‌اى بى‌اختيار و برخويش ستمكار گشتم. تو را بر من حجّت است و مرا حجّتى نيست، و جز آنچه كه تو به من مى‌بخشى، توان به دست آوردن چيزى را ندارم و جز از آنچه كه مرا نگه مى‌دارى، نمى‌توانم خود را از [آسيب‌] چيزى حفظ كنم.

بار خدايا! از اين كه با وجود بى‌نيازى تو نيازمند گردم، و با وجود هدايت تو گم‌راه شوم، و با وجود قدرت تو گرفتار ستم گردم، و يا با وجود بودن كار به دست تو خوار شوم، به تو پناه مى‌برم.

بار خدايا! جانم را نخستين نعمت گرانبها از بين نعمت‌هايت [به من‌] قرار ده كه مى‌ستانى و اوّلين امانتى از وديعه‌هاى نعمتت كه از من بازپس مى‌گيرى.

بار خدايا! از اين كه از فرمان تو دور شويم و يا از دين تو روى گردانيم و يا به جاى هدايتى كه از سوى تو مى‌آيد، هواى نفسمان بر ما چيره گردد، به تو پناه مى‌بريم.

٤٣٤٦. امام باقر ٧: على ٧ در سجده در ضمن دعايش مى‌گفت: «بار خدايا! به تو پناه مى‌برم از اين كه به بلايى گرفتارم سازى كه مرا بر آن دارد كه به اندكى از نافرمانى‌ات يارى‌