در باره آيه نخست يادآور مى شويم : اين آيه ارتباطى به بحث ما (افعال بندگان خارج از قلمرو اراده خدا نيست) ندارد، و آيه درباره افعال خدا سخن مى گويد، نه افعال انسان و هرگز در اين صدد نيست كه ظلمى را كه بنده اى بر بنده انجام مى دهد، اراده مى كند يا نه.

ما آيات مربوط به اين جمله را مطرح مى كنيم آنگاه به توضيح آيه مى پردازيم، خدا از قول آل فرعون چنين نقل مى كند:

(وَقالَ الَّذِى آمَنَ يا قَوْمِ إِنِّى أَخافُ عَلَيْكُمْ مِثْلَ يَوْمِ الأَحْزابِ* مِثْلَ دَأْبِ قَوْمِ نُوح وَعاد وَثَمُودَ وَالَّذِينَ مِنْ بَعَْدِهِمْ وَمَا اللّهُ يُريدُ ظُلْماً لِلْعِبادِ) .[٣]

«آن مرد با ايمان گفت اى قوم من! من بر شما از روزى همانند روز (عذاب) اقوام پيشين بيمناكم. و از سرنوشى چون سرنوشت نوح و عاد و ثمود و كسانى كه بعد از آنان بوده اند مى ترسم، خداوند ظلم و ستمى بر بندگان نمى خواهد».

بررسى اين آيات و همچنين آياتى كه پس از آنها آمده اند حاكى است كه مؤمن آل فرعون با اين جمله هدف ديگرى را تعقيب مى كند و آن اينكه هلاك اقوامى مانند قوم نوح و عاد و ثمود و آنان كه پشت سر آنها آمده اند و هلاك

[١] زمر/٧.
[٢] بقره/٢٠٥.
[٣] غافر/٣٠ـ ٣١.