در اين مورد كافى است كه به برخى از روايات توجه كنيم كه توبه را بهترين پاك كننده توبه كننده از تيرگى هاى گناه، و عامل نجات بخش از فرو رفتگى در هلاكت، حربه انسان در مقابله با شيطان معرفى كرده است. بهتر اين كه با متون اين روايات آشنا شويم:

١. اميرمؤمنان (عليه السلام) فرمود:

«لاشفَيعَ أَنْجَح مِنَ التَّوبَةِ».[١]

«هيچ واسطه اى در درگاه الهى پيروزتر از توبه نيست».

٢. امام صادق(عليه السلام) فرمود:

«التَّوبَةُ مُطَهِّرَةٌ مِنْ دَنَسِ الْخَطيئَةِ وَمُنْقِذَةٌ مِنْ شَفا الْهَلَكَة».[٢]

«توبه، پاك كننده روح از تيرگى هاى گناه و وسيله نجات بخش از پرتگاه است».

٣. امام باقر (عليه السلام) مناجات آدم با خدا را يادآور شده مى فرمايد:

خدا به آدم چنين فرمود: «من براى تو و فرزندانت متعهد شده ام كه اگر كار بدى انجام دهند آنگاه طلب آمرزش كنند، آنان را ببخشم».[٣]

در زمينه منزلت والاى تائبان در پيشگاه الهى ، همين بس كه قرآن كريم «تائبان» را در زمره كسانى كه خدا آنان را دوست دارد ياد مى كند، چنان كه مى فرمايد:

(...إِنَّ اللّهَ يُحِبُّ التَّوّابينَ وَيُحِبُّ الْمُتَطَهِّرينَ) .[٤]

«حقّا كه خداوند انسان هاى توبه كننده وپاكيزه را دوست دارد».

[١] نهج البلاغه: كلمات قصار، شماره ٣٧١.
[٢] بحار: ج٦، باب ٢٠، روايت ٤٥.
[٣] همان مدرك،روايت ٢، ٤٤.
[٤] بقره/٢٢٢.