هر چند بحث ما در باره آيات مربوط به امامت به پايان رسيد ولى به عنوان تكميل آياتى كه سند فضيلت خاندان رسالت است در اين جا مى آوريم و به تفسير اجمالى آنها مى پردازيم:

١. آيه مباهله

(فَمَنْ حاجَّكَ فِيهِ مِنْ بَعْدِ ما جاءَكَ مِنَ الْعِلْمِ فَقُل تَعالَوْا نَدْعُ أَبْناءَنا وَأَبْناءَكُمْ وَنِساءَنا وَنِساءَكُمْ وَأَنْفُسَنا وَأَنْفُسَكُمْ ثُمَّ نَبْتَهِلْ فَنَجْعَلْ لَعْنَةَ اللّهِ عَلى الْكاذِبين) .[١]

«هر كس با تو پس از آنكه آگاه شدى، به مجادله برخيزد بگو بياييد تا بخوانيم فرزندان خود و فرزندان شما را، زنان خود و زنان شما را، و جانهاى خود و جانهاى شما را و لعنت خدا بر گروه دروغگو بفرستيم».

مفسران مى نويسند: پيامبر اسلام به موازات مكاتبه با سران دول جهان، و مراكز مذهبى، نامه اى به اسقف نجران «ابو حارثه» نوشت و طىّ آن نامه ساكنان «نجران» را به آيين اسلام دعوت نمود، اينك مضمون نامه آن حضرت:

«به نام خداى ابراهيم و اسحاق و يعقوب(اين نامه اى است) از محمد پيامبر و رسول خدا به اسقف «نجران»: خداى ابراهيم و اسحاق و يعقوب و

[١] آل عمران/٦١.