«من دوستى اولاد طه را واجب مى دانم بر خلاف گمان گروهى كه از آنان دورى مى جويند دوستى آنان مايه نزديكى به خدا است،پيامبر برانگيخته خدا براى كار خود اجر و پاداش نخواست جز مودت در قربى».

و همچنين شعراى ديگر در قصايد خود مضمون آيه را در قالب شعر ريخته و از اين طريق ولاى خود را به اهل بيت روشن ساخته اند.

ابن صباغ در كتاب فصول مهمه دو شعر ياد شده در زير را نقل مى كند و در اين دو شعر جايگاه آيات نازل درباره اهل بيت وارد شده است:

هم العروة الوثقى لمعتصم بها *** مناقبُهم جاءت بوحى وإنزال

مناقبَ فى شورى، وسورة هل أتى *** وفى سورة الأحزابِ يعرفها التالى[٣]

«آنان دستگيره هاى محكم و استوارى هستند براى كسى كه به آن چنگ بزند، و فضايل آنان از طريق وحى و قرآن به ثبوت رسيده است».

فضايل آنان در سوره هاى سه گانه است:

[١] الغدير:١/٢٧٥.
[٢] صواعق :١٠١.
[٣] فصول مهمه: ص ١٤.