قرآن مجيد و احاديث پيامبر گرامى وجانشينان راستين او، بزرگترين منبع الهام بخش براى شعراى عرب زبان و پارسى سرايان بوده، وتاريخ ادبيات عربى وپارسى گواه گويايى بر اين موضوع مى باشد.

اگر شعراى اسلامى توانسته اند كه بسيارى از مفاهيم بلند فلسفى و اخلاقى و اجتماعى را در اشعار خود مطرح كنند، علتى جز ورود اين مفاهيم در كتاب و سنت ندارد، و ادبيات عربى و پارسى در تكامل و پيشرفت خود، مرهون مفاهيم و ايدئولوژى اسلامى است كه توانسته است به زبان عربى وپارسى جهش بدهد، و اگر چنين گنجينه پر ارزشى در اختيار سرايندگان و شعراى اسلامى نبود، هرگز ادبيات عرب و پارسى چنين موفقيتى را بدست نمى آورد. اگر ما مفاهيم و انديشه ارزنده اسلامى را از ادبيات شرق بگيريم چيزى كه بتوان نام آن را ادبيات سالم نهاد، باقى نخواهد ماند. بالأخص ادبيات فارسى كه بايد گفت زبان پارسى در بقا و گسترش خود مرهون زبان عربى و مفاهيم بلند اسلامى است و اگر سرايندگان ايرانى در اداى مفاهيم و ايدئولوژى مذهبى، الفاظ عربى به كار برده اند نه از اين جهت است كه واژه هاى عربى را بر واژه هاى پارسى ترجيح داده اند، بلكه زبان پارسى را ناتوان تر از آن ديدند كه بتواند بيانگر مفاهيم بزرگ و انديشه هاى عظيم اسلامى باشد، و گرنه جهت نداشت كه در شعر پارسى كلمات و اصطلاحات تازه اى