اين جا بايد به اين نكته توجه داشت كه گناهان از نظر قبح، درجات ومراتبى دارند. خوردن مقدار اندكى از مال ديگران زشت است و گناه، و در عين حال آميزش حرام در مسجد و اماكن متبركه نيز حرام و ناروا است، اگر كسى نسبت به گناه دوم به خاطر عظمت گناه ابراز توبه وندامت كرد، نمى توان او را نسبت به عمل اول نيز نادم حساب نمود به دليل اين كه هر دو، در قبح و زشتى شريك هستند، زيرا ندامت از يك گناه بزرگ كه پيامد ناگوارتر و عقوبت شديدترى دارد، سبب نمى شود كه انسان از گناه كوچك كه پيامد كوچك ترى دارد، نيز نادم و پشيمان گردد.

اصولاً از نظر روانشناسى دواعى خارجى، در تصميم گيرى انسان كاملاً مؤثرند. چه بسا به خاطر حفظ آبرو گناهى را ترك مى كند و زشتى گناه به ضميمه داعى ياد شده، سبب مى شود كه او به كلّى با آن گناه وداع نمايد، در حالى كه اين داعى، در گناهى ديگر وجود ندارد. از اين جهت، تنها آگاهى از زشتى آن، او را به توبه وادار نمى سازد.

افرادى را مى شناسيم كه نسبت به برخى از گناهان معصوم وپيراسته اند.مثلاً هرگز به هيچ قيمت حاضر نمى شوند انسان بى گناهى را به قتل برسانند و يا مسجدى را ويران سازند، و يا به عنف، مرتكب آميزش حرام شوند. ولى همين افراد، نسبت به برخى ديگر از گناهان، نه تنها معصوم نيستند، بلكه چه بسا تا فرق، غرق اين نوع گناهان مى باشند.

بنابراين همان طور كه در ابتداى كار، تبعيض در انجام گناه امكان پذير است و انسان گناهى را مرتكب مى شود و گناه ديگرى را مرتكب نمى شود، همچنين در بخشى از زندگى آنگاه كه عاقل تر و آگاهتر مى شود، تبعيض در ترك گناه نيز امكان پذير است و انديشه اين كه تمام انسانها در يك لحظه آن