(...فَالَّذِينَ هاجَرُوا وَأُخْرِجُوا مِنْ دِيارِهِمْ وأُوذُوا فى سَبِيلِى وَقاتَلُوا وَقُتِلُوا لأُكَفِّرَنَّ عَنْهُمْ سَيِّئاتِهِمْ وَلأُدْخِلَنَّهُمْ جَنّات تَجْرِى مِنْ تَحْتِهَا الأَنْهارُ ثَواباً مِنْ عِنْدِ اللّهِ وَاللّهُ عِنْدَهُ حُسْنُ الثَّوابِ).[١]

«كسانى كه در راه خدا هجرت كرده و (از جانب ستمگران) از سرزمين خود بيرون رانده شده، و در راه من (خدا) مورد اذيت و آزار قرار گرفتند، و با دشمنان خدا جهاد نموده و به شهادت رسيدند، گناهان آنان را پوشانيده و به بهشت هايى كه پايين آنها نهرها جارى است، وارد مى كنيم. اين پاداش از جانب خدا است و نزد خداوند است پاداش نيكو».

كارهاى خوب و شايسته اى كه در اين آيه به عنوان عوامل تكفير ذكر شده است، عبارتند از:

الف. هجرت در راه خدا.(هاجَرُوا) .

ب. دورى از زادگاه و وطن به وسيله ستمگران.(وَأُخْرِجُوا...).

ج. تحمل شدايد و ناملايمات در راه خدا.(وَأُوذُوا...) .

د. جهاد در راه خدا.(وَقاتَلُوا) .

هـ. نيل به درجه رفيع شهادت[٢].(وَقُتِلُوا) .

موارد ياد شده با كلمه «واو» بر يكديگر عطف شده اند. در اين صورت، دو احتمال مطرح است:

١. معناى عطف به «واو» جمع ميان امور ياد شده است. و در نتيجه

[١] آل عمران/١٩٥.
[٢] در مورد اين كه شهادت در راه خدا، كفاره گناهان است، به آيه ٤و٥ سوره محمدصلَّى اللّه عليه و آله و سلَّم رجوع شود.