منشور جاويد - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ٦٥

مى فرمايد:

(وَأَنْ لَيْسَ لِلإِنْسانِ إِلاّما سَعى* وَانَّ سَعْيَهُ سَوفَ يُرى) .[١]

«و اينكه براى انسان بهره اى جز سعى و كوشش او نيست، و اينكه تلاش او به زودى ديده مى شود».

روشن تر از اين كه گاهى به انسان نسبت خلقت مى دهد و در دو آيه مباركه، مسيح را خالق مرغى از گل مى داند، و اين گواه بر اين است كه موجود امكانى در فعل خود مؤثر است اينك هر دو آيه را مى آوريم:

(...وَإِذْ تَخْلُقُ مِنَ الطِّينِ كَهَيْئَةِ الطَّيْرِ بِإِذْنِى فَتَنْفُخُ فيها فَتَكُونُ طَيْراً بِإِذْنِى وَتُبْرِئُ الأَكْمَهَ وَالأَبْرَصَ بِإِذْنِى وَإِذْ تُخْرِجُ الْمَوتى بِإِذْنِى...).[٢]

«آنگاه كه از گِل شكل پرنده اى را به اذن من مى آفرينى، و در آن مى دمى و به اذن و مشيت من پرنده مى گردد، به اذن من كور مادرزاد و مبتلا به بيمارى پيسى را، بهبود مى بخشى و آنگاه كه مردگان را به اذن من زنده مى كنى».

و نيز حضرت مسيح خود را به گونه اى خالق مأذون معرفى مى كند و مى فرمايد:

(...إِنِّى أَخْلُقُ لَكُمْ مِنَ الطِّينِ كَهَيْئَةِ الطَّيْر فَأَنْفُخُ فيهِ فَيَكُونُ طَيْراً بِإِذْنِ اللّهِ وَأُبْرِئُ الأَكْمَهَ وَالأَبْرَصَ وَأُحْيِى الْمَوتى بِإِذْنِ اللّهِ...) .[٣]

«من براى شما از گِل، صورت پرنده اى را مى آفرينم و در آن مى دمم در نتيجه به فرمان خدا پرنده مى شود و كور مادرزاد و بيمارى پيسى را بهبود مى بخشم و مردگان را به اذن خدا زنده مى كنم».