منشور جاويد - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ٢٢٩

را برانگيزد)».

٥. (وَلا تَنْفَعُ الشَّفاعَةُ عِنْدَهُ إِلاّلِمَنْ أَذِنَ لَهُ...) .[١]

«شفاعت كسى سودى نمى بخشد مگر شفاعت آن كس كه خدا به او اذن دهد».

٦.(وَلا يَمْلِكُ الَّذِينَ يَدْعُونَ مِنْ دُونِهِ الشَّفاعَةَ إِلاّمَنْ شَهِدَ بِالْحَقِّ وَهُمْ يَعْلَمُونَ) .[٢]

«كسانى كه جز خدا مورد پرستش واقع مى شوند(مانند بتها و ملائكه و مسيح) هرگز مالك شفاعت نمى شوند، مگر آن گروه كه به حق گواهى دهند و از صميم دل به آن عالم باشند».

جمله (وَلا يَمْلِكُ الَّذينَ يَدْعُونَ مِنْ دُونِهِ الشَّفاعَةَ...) حاكى است كه تمام معبودهاى جهان اعم از فرشته و انسان و...، مالك شفاعت نمى باشند و توانايى بر آن كار ندارند.

جمله (...إِلاّ مَنْ شَهِدَ بِالْحَقِّ...) گروهى را استثنا مى كند و آنها كسانى هستند كه به «حق» كه همان توحيد و يگانگى خدا است گواهى دهند، و معترف باشند كه خداوند جهان يكى است مانند فرشتگان و پيامبرانى مانند مسيح كه معبود گروهى مى باشند امّا خود بر بندگى خويش ووحدانيت معبود حقيقى گواهى مى دهند.

در اين صورت يكى از شرايط پذيرفته شدن شفاعت اين است كه شفيع بر يگانگى خدا گواهى دهد.

هرگاه گواهى به توحيد خدا، شرط پذيرفته شدن شفاعت شفيع باشد،