«با اين قرآن كسانى را كه اميد دارند به سوى پروردگار خود بازگردند، بيم بده، و نصيحت كن، زيرا براى آنان جز خدا حامى و شفيعى نيست شايد آنان پرهيزكار گردند».

٢. (وَ ذَرِ الَّذِينَ اتَّخَذُوا دِينَهُمْ لَعِباً وَلَهْواً وَغَرَّتْهُمُ الْحَياةُ الدُّنْيا وَذَكِّرْبِهِ أَنْ تُبْسَلَ نَفْسٌ بِما كَسَبَتْ لَيْسَ لَها مِنْ دُونِ اللّهِ وَلِىٌّ وَلا شَفِيعٌ ...).[٢]

«با كسانى كه دين خود را بازيچه خود قرار داده، و زندگى دنيا، آنان را فريفته است مجالست مكن، آنان را تذكر بده تا مبادا هر شخصى تسليم نتيجه اعمال خود شود در حالى كه براى اوجز خدا حامى و شفيعى نيست».

٣. (اللّهُ الَّذِى خَلَقَ السَّماواتِ وَالأَرْضَ وَما بَيْنَهُما فى سِتَّةِ أَيّام ثُمَّ اسْتَوى عَلَى الْعَرْشِ ما لَكُمْ مِنْ دُونِهِ مِنْ وَلِىّ وَلا شَفيع أَفَلا تَتَذَكَّرُونَ) .[٣]

«خداوندى كه آسمانها و زمين و آنچه را كه در ميان آنها قرار داد در شش دوره آفريد، سپس بر عرش قدرت مسلط گرديد، براى شما جز خداوند حامى و شفيعى نيست چرا متذكر نمى شويد؟».

٤. (قُلْ للّهِ الشَّفاعَةُ جَمِيعاً لَهُ مُلْكُ السَّماواتِ وَالأَرْضِ ثُمَّ إِلَيْهِ

[١] انعام/٥١.
[٢] انعام/٧٠.
[٣] سجده/٤.