«پروردگارا! اگر ما فراموش يا خطا كرديم، ما را مؤاخذه مكن، پروردگارا تكليف سنگينى بر ما قرار مده، آنچنان كه (به خاطر گناه و طغيان) بر كسانى كه پيش از ما بودند، قراردادى. پروردگارا آنچه طاقت تحمّل آن را نداريم، بر ما مقرر مدار. و از ما عفو بفرما و ما را ببخش و در رحمت خود قرار ده، تو مولا و سرپرست مايى پس ما را بر جمعيت كافران پيروز گردان».

محدّث كلينى از پيامبر گرامى (صلى الله عليه وآله) اين حديث را نقل مى كند:

«انّ هذا الدين متين،فاوغلوا فيه مرفق ولا تكرهوا عبادة اللّه إلى عبد اللّه فيكونوا كالراكب المنبت لا سفراً قطع ولا ظهراً أبقى».[٢]

«آيين اسلام، آيين استوارى است و در آن با رفق و ملايمت وارد شويد، تكاليف الهى را بر بندگان خدا ناخوش آيند جلوه ندهيد، در اين صورت بسان آن سوار تندروى خواهيد بود كه نه به مقصد رسيده و نه مركبى باقى گذارده است».

باز از پيامبر گرامى (صلى الله عليه وآله) نقل شده است كه فرمود:

«بُعِثْتُ بالشَّريعةِ السَّهْلَة السَّمْحَة» .[٣]

«من با شريعت سهل و آسان برانگيخته شده ام».

جلوه هاى عدل الهى در تشريع و تقنين در كتاب و سنت بيش از آن است كه در اينجا بيان گردد، ما به همين مقدار بسنده كرده و فقط به تشريح

[١] بقره/٢٨٦.
[٢] كلينى، كافى:٢/٨٦
[٣] سفينة البحار:١/٦٩٥.