مى گويد: اين آيه گواهى مى دهد كه شفاعت حاملان عرش تنها درباره گنهكاران است[٢]هم چنان كه شفاعت پيامبر وپيامبران ديگر نيز در باره همين گروه است، زيرا خداوند به پيامبر چنين دستور مى دهد:

(...وَاسْتَغْفِرْ لِذَنْبِكَ وَلِلْمُؤْمِنينَ وَالمُؤْمِناتِ...) .[٣]

«نسبت به گناهان خود و افراد با ايمان طلب آمرزش بنما».

و حضرت نوح درباره خود و والدينش و كسانى كه به او ايمان آورده و همه افراد با ايمانى كه تا دامنه قيامت مى آيند طلب آمرزش كرده و از اين طريق رسالت شفاعت خود را انجام داده است.[٤]

اين بيان از فخر رازى گواه بر آن است كه وى شفاعت را همان دعاى شفيع در حقّ گنهكار تلقى كرده و درخواست شفاعت را همان درخواست دعا دانسته است.

در احاديث اسلامى اشارات روشنى بر اين است كه دعاى مسلمان در حقّ مسلمان شفاعت است.

ابن عباس از پيامبر(صلى الله عليه وآله) نقل مى كند:

«ما مِنْ رجل مسلم يموتُ فيقومُ على جنازته أربعونَ رجلاً لا يُشْركُونَ باللّه

[١] «حاملان عرش درباره افراد با ايمان طلب آمرزش مى كنند و مى گويند: پروردگارا! رحمت تو همه چيز را فرا گرفته است» (غافر/٧).
[٢] زيرا در آخر آيه دارد: (...وَقِهِمْ عَذابَ الْجَحيمِ) :« آنان را از عذاب جهنم بازدار».
[٣] محمد/١٩.
[٤] نوح/٢٨.