(لَقَدْ رَضِىَ اللّهُ عَنِ الْمُؤْمِنينَ إِذْ يُبايِعُونَكَ تَحْتَ الشَّجَرَة فَعَلِمَ ما فى قُلُوبِهِمْ فَأَنْزَلَ السَّكِينَة عَلَيْهِمْ وَأَصابَهُمْ فَتْحاً قَرِيباً) .[١]

«خداوند از مؤمنان هنگامى كه در زير آن درخت با تو بيعت كرده اند راضى و خشنود شد، خدا آن چه را در درون دلهايشان نهفته بود مى دانست از اين رو آرامش را بر دلهايشان نازل كرد و پيروزى نزديك به عنوان پاداش نصيب آنها فرمود».

و در آيه ديگر مى فرمايد:

(...إِذا جاءَكَ الْمُؤْمِناتُ يُبايِعْنَكَ عَلى أَنْ لا يُشْرِكْنَ بِاللّهِ شَيْئاً وَلا يَسْرِقْنَ وَلا يَزْنِينَ وَلا يَقْتُلْنَ أَولادَهُنَّ وَلا يَأْتينَ بِبُهْتان يَفْتَرينَهُ بَيْنَ أَيْديهِنَّ وَأَرْجُلِهِنَّ وَلا يَعْصِينَكَ فِى مَعْرُوف فَبايِعْهُنَّ وَاسْتَغْفِر لَهُنَّ اللّهَ إِنَّ اللّهَ غَفُورٌ رَحيمٌ).[٢]

«اى پيامبر! هنگامى كه زنان مؤمن نزد تو آيند و با تو بيعت كنند كه چيزى را شريك خدا قرار ندهند دزدى و زنا نكنند، فرزندان خود را نكشند، تهمت و افترايى پيش دست و پاى خود نياورند و در هيچ كار شايسته اى مخالفت فرمان تو نكنند، با آنها بيعت كن و براى آنان از درگاه خداوند آمرزش بطلب كه خداوند آمرزنده و مهربان است».

ولى بايد توجّه نمود كه هر دو آيه خارج از موضوع ما است.

در آيه نخست آنان به نبوت پيامبر ايمان آورده و حاكم اسلامى از جانب خدا معين نشده بود بيعت براى اين بود كه از جان او دفاع كنند همچنان كه از

[١] فتح/١٨.
[٢] ممتحنه/١٢.