«طبق روايات اسلامى، پيامبر اسلام و همچنين پيامبران ديگر و فرشتگان و اوليا و كودكان، روز رستاخيز شفاعت مى كنند و وظيفه ما اين است كه شفاعت را از مالك واقعى و اذن دهنده شفاعت كه خدا است، بخواهيم و چنين بگوييم:

پروردگارا! شفاعت پيامبر را درباره ما در روز بازپسين بپذير، بارالها! شفاعت بندگان صالح و فرشتگانت را در حقّ ما قبول بفرما و....

و هرگز حق نداريم كه به طور مستقيم از رسول خدا و يا ولى الهى بخواهيم كه در حقّ ما شفاعت نمايد، زيرا آنان بدون اذن خداوند قدرت شفاعت ندارند و هرگاه غير مقدورى را از آنان بخواهيم در اين صورت براى خدا شريك قرار داده ايم».[١]

و نيز مى گويد:«از امور مسلم در آخرت شفاعت است و بر هر مسلمانى لازم است كه به شفاعت پيامبر و ديگر شفيعان ايمان داشته باشد و... ولى وظيفه ما اين است چشم اميد به خدا بدوزيم و از خداوند بخواهيم كه شفاعت پيامبر خود را در حقّ ما بپذيرد».[٢]

وى در رساله اى كه به عنوان تعليم مناظره به پيروان خود نوشته است مى گويد: «هرگاه بپرسند كه آيا شما شفاعت پيامبر را انكار مى كنيد؟ و ازآن دورى مى جوييد؟ در جواب آنان بگو: هرگز شفاعت او را انكار نمى كنيم بلكه او شفاعت كننده اى است كه شفاعت وى پذيرفته مى شود، و اميد به شفاعت او داريم و بايد بدانيم كه زمام شفاعت در دست خدا و همگى مربوط به

[١] الهدية السنية، الرسالة الثانية، ص ٤٢; كشف الارتياب، ص ٢٣٩.
[٢] الهدية السنية، الرسالة الاولى; كشف الارتياب ،ص ٢٤٠.