منشور جاويد - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ٤٦٦

و امّا از نظر شرع، ظاهر آيات و روايات، گواه بر وجوب آن است، زيرا با تأكيد خاصى به آن فرمان داده مى گويد:

(...وَتُوبُوا إِلَى اللّهِ جَميعاً أَيُّهَا الْمُؤْمِنُونَ لَعَلَّكُمْ تُفْلِحُونَ) .[١]

«اى افراد با ايمان همگى با توبه و انابه به سوى خدا بازگرديد تا رستگار شويد».

و در آيه ديگر مى فرمايد:

(يا أَيُّهَا الَّذينَ آمَنُوا تُوبُوا إِلَى اللّهِ تَوْبَةً نَصُوحاً عَسى رَبُّكُمْ أَنْ يُكَفِّرَ عَنْكُمْ سَيِّئاتِكُمْ...) .[٢]

«اى افراد با ايمان، به سوى خدا با توبه خالص (پيراسته از هر نوع اغراض مادى) بازگرديد. شايد خدا بدى هاى شما را به وسيله آن بپوشاند».

نكته جالب در ذيل آيه نخستين، اين كه، رستگارى را به توبه وابسته مى داند، چنان كه گويى بدون آن رستگارى ممكن نيست. آيا هيچ انسان عاقلى در وجوب تحصيل رستگارى شك و ترديد به خود راه مى دهد؟ در حقيقت نكته ياد شده، اشاره به همان دليل عقلى بر وجوب توبه است.

٤. آيا توبه، واجب فورى است؟

يكى از بحث هاى فقهى توبه، وجوب فورى آن است، و در اين مورد خرد بر فوريت آن داورى مى كند، زيرا مرگ، هر لحظه انسان را تهديد مى كند و هيچ انسانى نمى تواند بر حيات خود در ساعات آينده يقين داشته باشد. چه بسا مرگه اى ناگهانى انسانهاى قوى را از پاى درآورد. در اين صورت، خرد از باب احتياط بر فوريت آن داورى مى نمايد.