منشور جاويد - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ٤٢٣

از امام صادق (عليه السلام) سؤال شد:

«عن المؤمن هل يشفع فى أهله؟ قال: نعم المؤمن يشفع فيشفع».[١]

«آيا مؤمن مى تواند براى خويشاوندان خود شفاعت كند؟ آن حضرت فرمود: آرى مؤمن شفاعت مى كند و شفاعت او پذيرفته مى شود».[٢]

١٥. قرآن مجيد

پيامبر گرامى (صلى الله عليه وآله) فرمود: «تعلموا القرآن فانّه شافع لأصحابه يومالقيامة».[٣]

«قرآن را بياموزيد، زيرا قرآن در روز قيامت اهل قرآن را شفاعت مى كند».

على (عليه السلام) فرمود: «اعلموا انّ القرآن شافع ومشفع... وانّه من شفَّع له القرآن يوم القيامة شُفِّع فيه».

«بدان[٤]يد كه قرآن شفاعت كننده اى است كه شفاعت او پذيرفته مى شود... و قرآن بر اى هر كس در روز قيامت شفاعت كند شفاعتش درباره او پذيرفته مى شود».

و نيز به روايتهاى شماره ٤٤و ٤٥ مراجعه شود.

١٦. امين بودن

پيامبر گرامى (صلى الله عليه وآله) فرمود: «الشفعاء خمسة القرآن والرحم والأمانة...».[٥]

---

[١] محاسن برقى،ص ١٨٤.
[٢] از برخى از روايات برمى آيد كه برخى از صفات و كارهايى است كه اگر مؤمن به آنها آلوده باشد از شفاعت كردن محروم مى گردد، به حديث شماره ٤٢ مراجعه شود.
[٣] مسند احمد:٦/٤٤٨.
[٤] نهج البلاغه، خطبه ١٧١.
[٥] مناقب ابن شهر اشوب:٢/١٤.