منشور جاويد - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ١٤٧

نخست بايد توجه نمود كه در قرآن و لغت عرب لفظ «مولى» به معنى اولى به كار مى رود چنان كه مى فرمايد:

(فَالْيَوْمَ لا يُؤْخَذُ مِنْكُمْ فِدْيَةٌ وَلا مِنَ الَّذِينَ كَفَرُوا مَأْواكُمُ النّارُ هِىَ مَولاكُمْ وَبِئْسَ الْمَصِيرُ) .[١]

«امروز (روز رستاخيز) نه از شما و نه از افراد كافر، عوض گرفته نمى شود جايگاه شما آتش است و آن براى شما سزاوارتر است چه سرنوشت بدى است».

مفسران بزرگ مى گويند لفظ «مولى» در اين آيه به معنى «اولى» است زيرا براى اين افراد بر اثر اعمال ناشايست، شايسته ترين جايگاه، همان آتش است.

در آيه ديگر مى فرمايد:

(يَدْعُوا لَمَنْ ضَرُّهُ أَقْرَبُ مِنْ نَفْعِهِ وَلَبِئْسَ المَولى وَلَبِئْسَ العَشيرُ).[٢]

«بتى را مى خواند كه ضرر او از سودش نزديك تر است چه بد ولىّو چه بد مصاحبى است».

در اين آيه «مولى» به گواه آيات ماقبل كه مربوط به مشركان و بت پرستان است به معنى اتخاذ ولى و سرپرست است به گواه اينكه بت پرستان اصنام خود را ولىّ خود اتخاذ مى كرده اند.

در اين كه «مولى» به معنى «اولى» به كار مى رود سخنى نيست ولى اكنون بايد ديد مقصود از آن در حديث غدير نيز همين است.

قراين فراوان نشان مى دهد كه مقصود از آن در حديث همان «أولى به