زيرا هرگز خداوند چيزى از بندگان خود درخواست نمى كند تا شفيع انسانى نسبت به انسان ديگر باشد، زيرا لازمه شفيع بودن; سؤال و درخواست از ديگرى است بلكه برعكس بايد مخلوق خدا را شفيع خود، به درگاه الهى قرار دهيم ازاين نظر پيامبر پس از تسبيح خدا چنين گفت:

«ويحك انّ اللّه لا يُستشفع به على أحد من خلقه شأن اللّه أعظم من ذلك».[١]

«واى بر تو، شأن خداوند بالاتر از آن است كه پيش كسى شفيع قرار داده شود».

از اين بيان استفاده مى شود كه پيامبر گرامى تنها جمله نخست را تخطئه كرده ولى جمله دوم را كه از پيامبر خواست در حقّ اوشفاعت كند، صحيح و پاى برجا دانسته است.

«احمد بن حنبل» و «ترمذى» دو محدث معروف از «عثمان بن حنيف»

[١] زيارة القبور، ص ١٥٥.