تا اين جا با حقيقت شفاعت، و آثار تربيتى آن كاملاً آشنا شديم و روشن شد كه ايده «شفاعت» يكى از اصيل ترين تعاليم مذهبى است كه در قرآن مجيد وارد شده است و بر هيچ فرد منصفى، جاى ابهام و ترديد در صحت و استوارى آن باقى نمى ماند.

ولى همين اصل مذهبى بسان اصول و تعاليم ديگر، دچار يك رشته شبهات و اشكالات و انتقادهاى بس ناروا شده، و بسيارى از اين انتقادها نتيجه عدم دقت در اصل موضوع است ولى هرگز نبايد از اين نوع اشكالات ترسيد و هراسيد، زيرا زيربناى تمام مذاهب و عقايد ملل را مسأله خداشناسى تشكيل مى دهد كه امروز پيرامون آن اشكالات و شبهات فراوانى مطرح شده است، كه جواب همه آن اشكالات داده شده است.

ما هر يك از اين انتقادها را، جدا جدا، يادآور شده و به پاسخ آن مى پردازيم. و يگانه درخواست ما از افراد انديشمند، اين است كه اين فصل از كتاب را به دقت مورد بررسى قرار دهند.[١]

[١] در اين بخش، انتقاداتى كه پيرامون شفاعت وجود دارد، مورد تجزيه و تحليل و بررسى گسترده قرار گرفته است، مطالعه اين بخش را به خوانندگان گرامى توصيه مى كنم و اگر در پاره اى از موارد، سطح مطلب را بالا ديدند، و يا سنگين به نظر رسيد، لطفاً آن مورد را دوباره مطالعه فرمايند.