هرگاه به اين مطلب مقدمه ديگرى افزوده شود و آن اين كه: اين اعمال از لوازم وجود ما به شمار مى رود به گونه اى كه تفكيك ميان ذات و اين افعال امكان پذير نيست، در اين صورت سؤال پيشين (چرا خدا كيفر مى دهد) سؤال بى موردى خواهد بود زيرا هرگاه ذات و فعل تفكيك پذير بود جا داشت كه از چنين (كيفر دهى) سؤال شود و امّا اگر از لوازم وجود مجرمان و گنهكاران باشد قهراً برانگيختن آنان با برانگيختن اعمال آن نيز همراه خواهد بود، و شايد آيات ياد شده در زير مؤيد اين گفتار باشد.

(...كُلَّ إِنْسان أَلْزَمْناهُ طائِرَهُ فى عُنُقِهِ وَنُخْرِجُ لَهُ يَوْمَ القِيامَةِ كِتاباً يَلْقاهُ مَنْشُوراً) .[١]

«هر انسانى اعمالش را بر گردنش آويخته اىم روز قيامت كتابى براى او بيرون مى آوريم كه آن را در برابر خود گشوده مى بيند».

(يَوْمَ تَجِدُ كُلُّ نَفْس ما عَمِلَتْ مِنْ خَيْر مُحْضَراً...).[٢]

«روزى كه هر كس آنچه را از كار نيك انجام داده حاضر مى بيند و آرزو مى كند ميان او و آنچه كه از اعمال بد انجام داده فاصله زمانى زيادى باشد خداوند شما را از نافرمانى خودش برحذر مى دارد و در عين حال خدا نسبت به همه بندگان مهربان است».

(...وَوَجَدُوا ما عَمِلُوا حاضِراً وَلا يَظْلِمُ رَبُّكَ أَحَداً) .[٣]

«كتاب «نامه اعمال» در آنجا گذارده مى شود پس گنهكاران را مى بينى كه از آنچه در آن است ترسان و هراسانند و مى گويند اى واى بر ما اين چه كتابى است كه هيچ عملى كوچك و بزرگ را فرو نگذاشته مگر اين كه آن را به شمار آورده است او

[١] اسراء/١٣.
[٢] آل عمران/٣٠.
[٣] كهف/٤٩.