٢١. پيامبر (صلى الله عليه وآله) در حديثى فرمود: «فإذا فرغ اللّه عزّ وجلّ من القضاء بين خلقه وأخرج من النار من يريد أن يخرج أمر اللّه الملائكة والرسل أن تشفع فيعرفون بعلاماتهم انّ النار تأكل كلّ شىء من ابن آدم إلاّ موضع السجود...».[٢]

«هنگامى كه خداوند از داورى ميان بندگان فراغت يافت، و آنان را كه مى خواست ازآتش درآورد; امر مى كند كه فرشتگان و پيامبران، شفاعت كنند و كسانى كه بايد شفاعت شوند نشانه اى دارند كه با آن نشانه شناخته مى شوند، و آن اين است كه چون اهل سجده، و نماز بوده اند آتش دوزخ پيشانى آنان را نمى سوزاند».

٢٢. پيامبر گرامى (صلى الله عليه وآله) ضمن حديثى فرمود: «فيؤذن للملائكة والنبيين والشهداء أن يشفعوا فيشفعون و يخرجون من كان فى قلبه ما يزن ذرة من إيمان».[٣]

«پس اجازه داده مى شود كه فرشتگان و پيامبران وشهدا شفاعت كنند، آنگاه آنان شفاعت مى كنند وهر كس را كه ذره اى ايمان در قلب او باشد از آتش جهنم خارج مى كنند».

٢٣. پيامبر (صلى الله عليه وآله) فرمود: «إذا ميّز أهل الجنّة وأهل النّار فدخل أهل الجنّة الجنّة وأهل النّار النار قامت الرُّسل فشفعوا».[٤]

«هنگامى كه اهل بهشت و جهنم از هم جدا شوند و اهل بهشت به بهشت و اهل جهنم به جهنم جاى گيرند; در آن هنگام پيامبران به شفاعت مى پردازند».

[١] سنن ابن ماجه:٢/١٤٤٣.
[٢] سنن نسائى:٢/١٨١.
[٣] مسند احمد:٥/٤٣ با اختصار.
[٤] مسند احمد:٣/٣٢٥.