باشند و هر چه زودتر از ادامه گناه باز گردند، و همه پيوندهاى خود را پاره نكنند، و پرده ها را ندرند، و از شعاع شفاعت دور نگردند كه در غير اين صورت راه نجاتى براى آنان نخواهد بود.

همين احساس و توجه، در بازگشت افراد گنهكار به راه حق و تجديد نظر در برنامه هاى غلط مؤثر مى گردد، و در حقيقت روزنه اميدى براى پاك ساختن برنامه زندگى، از نقاط تاريك محسوب مى شود.

تجربه نشان داده است كه اگر روزنه اميدى به روى افراد مجرم گشوده شود و احساس نمايند كه اگر در برنامه غلط نارواى خود تجديد نظر كنند، راه نجاتى براى آنها هست، بسيارى از آنها از بيراهه، به راه باز مى گردند.

در قوانين جزايى وكيفرى ملت ها، قانونى به نام «عفو زندانيان ومجرمان بزرگ و محكومان به حبس ابد» وجود دارد، و نكته آن اين است كه روزنه اميدى براى اين افراد باز شود، و در برنامه زندگى خود تجديدنظر نمايند،و اگر اين روزنه نبود، علت نداشت كه در همان محيط، آرام بنشينند و دست به جنايت نزنند، زيرا بالاتر از سياهى (زندان ابد) رنگى نيست.

شفاعت درباره افراد لايق و شايسته جز روزنه اميد براى امكان تجديد حيات دينى و اخلاقى چيزى نيست، و مخصوص كسانى است كه روابط خود را با خدا و اولياى دين حفظ كرده اند، ولى كسى كه داراى اعمال نيك نبوده و از ايمان به خدا بهره نداشته و عمرى در گناه وفساد بسر برده باشد، هرگز مشمول شفاعت نخواهد بود.

فرق اين دو طايفه را مى توان با مثالى مجسم ساخت:

فرض كنيد سربازانى مأمور گشودن دژى بر فراز كوهى مى باشند، و گشودن آن دژ، در حفظ كشور آنان از تجاوز خارجى، فوق العاده مؤثر است،