از باب نمونه، استقرار حيات در روى زمين بر اثر گرماى متناسبى است كه از خورشيد به زمين مى رسد اگر فاصله زمين تا خورشيد دو برار مقدار كنونى بود، حرارتى كه از خورشيد به زمين مى رسيد به ربع حرارت كنونى كاهش مى يافت، و سرعت حركت بر مدار آن نصف مى شد، و طول مدت زمستانى دو برابر مى گرديد و همه موجودات زنده يخ مى زدند.

آنچه كه توانسته است حيات در روى زمين تحقق بخشد تعادل فاصله زمين با مركز خود (خورشيد) مى باشد.

٤. وجود گياهان نشانه عدل تكوينى

در آخر آيه، به فرو فرستادن باران از آسمان و پرورش جانداران در روى زمين اشاره مى كند ومى فرمايد:

(...وَأَنْزَلْنا مِنَ السَّماءِ ماءً فَأَنْبَتْنا فِيها مِنْ كُلِّ زَوج كَريم).

«از آسمان آب بارانى نازل كرديم و از هر نوع گياهى زيبايى رويانيديم».

گذشته از اينكه در ساختمان هر گياهى، نظم و تعادل وجود دارد كه حيات گياهى را بيمه مى كند، وجود گياه در روى زمين در برابر جاندار، خود نشانه عدل در تكوين است زيرا: موجود جاندار پيوسته اكسيژن تنفس كرده، و گاز توليد مى كند، در حالى كه گياهان مولد اكسيژن بوده مصرف كننده گاز مى باشند، اگر در عالم خلقت به يكى از آنها اكتفا مى شد، هيچ يك توان بقا نداشت.

يكى از براهين وجود تدبير در آفرينش جهان مسأله «موازنه و كنترل» در طبيعت است مقصود از موازنه همان كنترلى است كه در جانداران و گياهان