منشور جاويد - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ٢٢٨

ظاهر آيه اين است كه هيچ كس بدون اذن او شفاعت نخواهد كرد، ولى تلويحاً مى رساند كه در روز بازپسين شفيعانى هستند كه به اذن او شفاعت مى كنند.

٢. (...ما مِنْ شَفِيع إِلاّ مِنْ بَعْدِ إِذْنِهِ...) .[١]

«شفيعى نيست مگر بعد از اذن او».

برخى اين آيه را مربوط به شفاعت مورد بحث مى دانند ولى در آينده خواهيم گفت ممكن است اين آيه مربوط به شفاعت اصطلاحى نباشد.

٣. (لا يَمْلِكُونَ الشَّفاعَةَ إِلاّ مَنِ اتَّخَذَ عِنْدَ الرَّحْمنِ عَهْداً) .[٢]

(«هيچ يك از معبودهاى آنان) مالك شفاعت نمى گردد مگر آن كه با خدا عهدى داشته باشد».

يعنى تنها گروهى مى توانند شفاعت نمايند كه خداوند به آنها قول شفاعت داده و با خدا چنين عهدى داشته باشند، و خدا از ميان معبودهاى باطل آنان، تنها به آن گروه وعده شفاعت داده كه به وحدانيت خدا ويگانگى معبود گواهى دهند چنان كه توضيح آن در ششمين آيه اين بخش خواهد آمد.

٤. (يَوْمَئِذ لا تَنْفَعُ الشَّفاعَةُ إِلاّمَنْ أَذِنَ لَهُ الرَّحْمانُ وَرَضِىَ لَهُ قَولاً).[٣]

«در روز رستاخيز شفاعت كسى درباره كسى مفيد واقع نمى شود مگر شفاعت كسى كه خدا به او اذن دهد و به گفتار او راضى گردد(سخنى نگويد كه خشم خدا