منشور جاويد - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ٤١٥
«براى رسيدن به خواسته هاى خود (سعادت و خوشبختى دنيا و آخرت) اطاعت خدا را شفيع خود قرار دهيد».[١]
٢. توبه و بازگشت به خدا
على (عليه السلام) مى فرمايد:
«لا شفيع أنجح من التوبة».[٢]
«شفيعى پذيرفته شده تر از توبه نيست».
«لا شافع أنجح من الاعتذار».[٣]
«شفيعى پذيرفته شده تر از عذرخواهى نيست».
از اين قبيل روايات بخوبى استفاده مى شود كه انسان بيش از هر چيز بايد در اطاعت خدا بكوشد و اگر گناهى از او سر زده است به توبه و استغفار بپردازد و عمل خويش را بزرگترين شفاعت كننده خود بداند نه اين كه به بهانه اعتقاد به شفاعت، خود را به گناه آلوده ساخته و در انجام وظايف دينى كوتاهى كند.
٣. رسول گرامى اسلام (صلى الله عليه وآله)
قرآن مجيد به رسول گرامى (صلى الله عليه وآله) خطاب نموده و مى گويد:
(وَلَسَوْفَ يُعْطِيكَ رَبُّكَ فَتَرْضى) .[٤]
«در روز قيامت آنقدر پروردگار به تو عطا مى كند (و گنهكاران را به تو مى بخشد)
[١] نهج البلاغه:٢/١٩٩، خطبه ١٩٣.
[٢] نهج البلاغه:٣/٢٤٢.
[٣] غرر الحكم ودرر الكلم آمدى:٦/٣٨٥، ط دانشگاه.
[٤] ضحى/٥.