مردم را به حق و حقيقت رهبرى نموده است و كسانى كه از او پيروى نمايند از عذاب و شكنجهه اى اخروى رهايى پيدا مى كنند و متخلفان از راه او وارد دوزخ مى شوند بنابراين شفاعت پيامبر جز اين نيست كه در سايه رهبرى او از عذاب الهى نجات يابيم و همچنين اعمال هر كس شفيع او است، زيرا در پرتو اعمال خود مى تواند خويش را از قيد عذاب برهاند.[١]

يك چنين تفسيرى براى شفاعت كه شايسته است نام آن را «شفاعت رهبرى» يا «شفاعت عمل» بناميم، هر چند در جاى خود صحيح و درست بوده و رواياتى در اين مورد وارد شده است ولى هرگز ارتباطى به شفاعتى كه مورد اتفاق جامعه اسلامى است ندارد و توضيح اين قسمت را در آينده خواهيد خواند.

هدف از نقل سخنان دانشمندان بزرگ اين است كه روشن شود، شفاعت يك اصل مسلم اسلامى است، و شك و ترديد در آن، يك نوع ترديد در مسايل روشن اسلامى مى باشد.

البته كسانى كه پيرامون شفاعت «چه از دانشمندان شيعه و چه از دانشمندان اهل سنت» سخن گفته اند بيش از آن است كه نام، و سخنان همه آنان در اين جا درج گردد. در ميان علماى شيعه، مرحوم شيخ جواد بلاغى مؤلف «آلاء الرحمان فى تفسير القرآن»، و مرحوم سيد محسن عاملى مؤلف كتابهاى «كشف الارتياب فى شبهات محمد بن عبد الوهاب» و «الحصول المنيعة فيما أورده صاحب المنار على الشيعة» بيش از ديگران در كتاب هاى ياد شده پيرامون شفاعت سخن گفته اند و ما براى پرهيز از اطاله سخن از نقل گفتار آنان خوددارى نموديم.

[١] تفسير طنطاوى:١/٦٤و٧٠ باتلخيص.