ولى حق همان است كه تمام طوايف اسلامى (جز اين طايفه) آن را مى گويند و معنى شفاعت پيامبر اين است كه گنهكاران را از عذاب دوزخ مى رهاند تا وارد آتش نشوند و آنها هم كه در آن مى سوزند، در پرتو شفاعت پيامبر از آتش دوزخ خارج شده وارد بهشت مى شوند.

همچنان كه همه مسلمانان اتفاق نظر دارند كه شفاعت از آن مؤمن است و گروه كافر براى شفاعت شايستگى ندارند.[١]

١٢. مرحوم «خواجه نصير طوسى» مى گويد:

عقيده به شفاعت از عقايد صحيح اسلامى است، خواه به منظور افزايش پاداش باشد و خواه براى اسقاط كيفر.[٢]

١٣. «علامه حلّى» مى گويد: علماى اسلام اتفاق نظر دارند كه پيامبر اسلام در روز رستاخيز حقّ شفاعت دارد و آيه زير گواه بر شفاعت او است:

(...عَسى أَنْ يَبْعَثَكَ رَبُّكَ مَقاماً مَحْمُوداً) .[٣]

«اميد است كه پروردگارت تو را به مقام پسنديده اى برساند».

مفسران، اين آيه را شفاعت تفسير نموده اند و در معنى شفاعت دو نظر وجود دارد:

گروهى مى گويند هدف از شفاعت افزايش پاداش براى افراد با ايمان است ولى گروه ديگر مى گويند هدف از آن نجات گنهكاران از عذاب است وقول حق همين است.

سپس وى با حديث معروفى كه محدثان اسلامى از پيامبر (صلى الله عليه وآله) نقل

[١] تفسير مفاتيح الغيب:٣/٦٣; تفسير آيه ١٢٣ سوره بقره.
[٢] كشف المراد، ط صيدا، ص ٢٦٢.
[٣] اسراء/٧٩.