گذشتگان در اين نوع مسائل اين است كه به آن ايمان بياورند هر چند به كُنه وحقيقت آن واقف نباشند، در هر حال شفاعت امتيازى است كه خداوند به برخى از بندگان خود مى دهد و به طور مسلّم حقيقت شفاعت در آخرت با شفاعتى كه در ميان ما رواج دارد تفاوت كلى دارد.

بسيارى از علما حقيقت شفاعت را چنين تصوير مى كنند كه خدا دعاى شفيع را در حقّ كسانى كه مورد شفاعت قرار مى گيرند مى پذيرد.

در صحيح بخارى و مسلم و ديگر جوامع، حديثى وارد شده است كه پيامبر گرامى در روز رستاخيز سر به سجده نهاده خدا را حمد و ثنا مى گويد، در اين موقع خطاب الهى به او مى رسد: سر از سجده بردار و شفاعت بنما، و ما شفاعت تو را مى پذيريم.

سپس مى افزايد: حقيقت شفاعت اين نيست كه اراده ازلى خدا در پرتو شفاعت شفيع دگرگون گردد بلكه همان اراده ازلى، پس از دعاى شفيع تنفيذ مى شود.[١]

٢٣. «سيد رشيدرضا» نويسنده معروف مصرى كه از شاگردان مبرّز استاد عبده بود و درس استاد خود را پيرامون تفسير قرآن در ١١ جلد به نام «تفسير المنار» منتشر كرده است مى گويد:

«ابن تيميه» وديگران نيز حقيقت شفاعت را چنين تفسير نموده اند.

تصريحات دانشمندان اسلام بر اين كه شفاعت از اصول مسلم اسلام است بيش از آن است كه در اين رساله گردآورى گردد و همين اندازه حاكى است كه تمام علماى اسلام به ثبوت شفاعت در روز بازپسين اعتقاد راسخ دارند و اگر اختلافى هست درباره فروع و شاخه هاى آن مى باشد.[٢]

[١] المنار:١/٣٠٧.
[٢] همان مدرك.