از بررسى آيات قرآن كريم كاملاً استفاده مى شود كه گسترش رحمت و آمرزش خداوند نظام خاصى دارد كه به فرمان الهى فيض معنوى از اين نظام به بندگان خدا مى رسد.

قرآن مجيد به پيامبر دستور مى دهد كه در حقّ گروهى كه زكات مال خود را مى پردازند، دعا و طلب آمرزش كند چنان كه مى فرمايد:

(...وَصَلِّ عَلَيْهِمْ إِنَّ صَلاتَكَ سَكَنٌ لَهُمْ...) .[٢]

«درباره آنان دعا كن، دعاى تو درباره آنان مايه آرامش است».

قرآن به گنهكاران دستور مى دهد كه حضور پيامبر بروند، و از او درخواست كنند كه در حقّ آنها طلب آمرزش كند تا خدا از گناهان آنان درگذرد چنان كه مى فرمايد:

(...وَلَوْ أَنَّهُمْ إِذْظَلَمُوا أَنْفُسَهُمْ جاؤُوكَ فَاسْتَغْفِروا اللّهَ وَاسْتَغْفَرَ لَهُمُالرَّسُولُ لَوَجَدُوا اللّهَ تَوّاباً رَحيماً).[٣]

«هرگاه آنان به نفس خويش ستم كنند، سپس نزد تو بيايند، و خود آنها از خداوند

[١] آغاز آيه چنين است (...وَيَسْتَغْفِرُونَ لِلَّذِينَ آمَنُوا...) غافر/٧.
[٢] توبه/١٠٣.
[٣] نساء/٦٤.