امّا اين كه مرتكب گناه كبيره قابل عفو و بخشودگى مى باشد به اين معنى است كه «امكان بخشودگى دارد نه فعليت». آيات فراوانى از قرآن بر صحت و استوارى آن گواهى مى دهد.[١]

امّا معتزله اصرار دارند كه صاحبان كباير دوزخى مى باشند و در آن مخلد و دائمى خواهند بود.

آنان بر عقيده خود با آياتى از قرآن استدلال نموده اند كه محققان اسلامى در كتابهاى خود به ردّ دلايل آنها پرداخته و حقيقت را روشن ساخته اند.[٢] از اين جهت ما خود را از نقل دلايل و پاسخ استدلال آنها بى نياز مى دانيم و دامن سخن را كوتاه مى سازيم.

ولى براى اين كه خوانندگان گرامى تا حدودى به حقيقت مطلب واقف گردند، به طور فشرده نظر علماى اسلام درباره سخنان گروه مشهور اين فرقه را نقل مى كنيم.

دانشمندان بزرگ اسلام به گواهى آيات زيادى مى گويند:

كسانى كه مرتكب گناه كبيره اند، در صورتى معذب خواهند بود كه مشمول عفو الهى و يا شفاعت اولياى الهى قرار نگيرند ولى اگر روى عللى

[١] مانند آيه (إنَّ الله لا يغفر أن يشرك به ويغفر ما دون ذلك لمن يشاءُ...) نساء / ٤٨ و ١١١، ترجمه وكيفيت استدلال را قبلاً بيان كرده ايم .
[٢] به كتابهاى كلامى مانند اوايل المقالات، ص ١٤ و ٥٢ و شرح تجريد علامه، ص ٢٦١، ط صيدا وشرح تجريد قوشچى، ص ٥٠١ مراجعه فرماييد.