فرض كنيد شخصى بر اثر اشتباهى به چاه افتاده اگر اين شخص از افرادى كه از كنار چاه مى گذرند استمداد كند و بگويد مرا به وسيله ريسمانى نجات دهيد، يك چنين تقاضا عاقلانه و صحيح خواهد بود. و اگر از سنگهايى كه دور ديوار چاه قرار دارند چنين درخواستى كند، درخواست او ابلهانه بوده و هرگز نام عبادت و پرستش نخواهد داشت.

خلاصه شفاعت خواهى را به هر نحو تفسير كنيم كوچكترين ارتباطى با شرك و پرستش غير خدا نخواهد داشت.

قرآن مجيد دستور مى دهد كه افراد با ايمان بدنبال وسيله بروند آنجا كه مى فرمايد:

(يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا اتَّقُوا اللّهَ وَابْتَغُوا إِلَيْهِ الْوَسِيلَةَ...) .[١]

«اى افراد با ايمان از خداوند بپرهيزيد و بدنبال وسيله برويد».

ناگفته پيدا است مقصود وسيله خواهى براى امور مادى و معيشت دنيوى نيست، زيرا آن كار چندان دشوار و پيچيده اى نيست كه به چنين دستور مؤكدى نيازمند باشد، بلكه مقصود توسل به اسباب در امور معنوى و تقوايى است از آنجا كه وسيله را در موردى مشخص نكرده طبعاً هر نوع وسيله اى كه با اصول و موازين اسلام منطبق باشد در مفاد آيه داخل بوده و بايد به دنبال آن رفت و يكى از اين وسايل درخواست دعا از اولياى خداست كه هيچ گاه ردّ و بازگشت ندارد.

آيا معقول است قرآنى كه پايه گذار مبارزه با شرك و بندگى غير خدا است مردم را به آن دعوت كند.

توضيح اين كه صريح آيات قرآن به روشنى گواهى مى دهد كه افرادى كه

[١] مائده/٣٥.